Huilen in de trein

Afgelopen maandag was het mijn eerste werkdag na een vakantie van twee weken. Al bij het wakker worden merkte ik iets in mijn lichaam wat ik ruim twee weken niet had gevoeld bij het ontwaken: spanning. Ik was weer nerveus voor mijn werkdag. Dit resulteerde er in dat ik al om 5 uur wakker lag in bed en de spanning in mijn buik zich opbouwde. Om 6 uur stond ik op en begon ik aan mijn dagelijkse routine.

Aangekomen op het station viel me de drukte weer op. Iedereen is bezig, voornamelijk met zijn of haar telefoon. Mensen zien er gesloten uit: ze zijn op weg naar hun werk en lijken het te vermijden contact met elkaar of hun omgeving te maken. Bij het instappen van de trein kreeg ik het benauwd. Wat wilde iedereen snel naar binnen! Het lukte me niet om ook snel te zijn, voor mijn gevoel liep ik iedereen in de weg.

Krater Nisyros
Lange wandeling tijdens de vakantie

Toen ik op een plekje in de coupé zat en al etend van mijn bakje yoghurt naar buiten keek, voelde ik de tranen opwellen. Wat deed ik hier?! Ik wil hier niet zijn en ik wil dit niet doen! Ik voelde me alleen en ongelukkig, daar in die overvolle trein waar iedereen leek te horen behalve ik.

In de loop van de dag ontwaakte ik weer een beetje. De spanning in mijn buik bleef. Het tempo op mijn werk lag weer hoog; ik moest me focussen op cliënten, mijn mail checken, bijpraten met collega’s, oppakken wat in de vakantie op mijn bordje was gekomen en me weer verdiepen in zaken die ik had laten liggen voor mijn vertrek. Aan het einde van de werkdag zat ik er al weer helemaal in en bij het instappen van de trein op de terugweg was ik net zo snel als de anderen. Ik voelde me niet meer alleen. Ook ik hoorde er weer bij.

Het verbaast me altijd wat vakantie met me doet. Op vakantie denk ik vooral aan thuis en ervaar ik nog regelmatig spanning of stress. Maar ongemerkt rust ik uit, vertraagt mijn tempo en verdwijnt de spanning uit mijn lichaam. Ook lukt het me dan (vooral tijdens wandelingen) om te reflecteren op mijn huidige leven en tot inzichten te komen. Deze vakantie werd ik daarbij geholpen door het boek van Miriam Lancewood: ‘Mijn leven in de wildernis’. Miriam kun je kennen van deze aflevering van ‘Floortje naar het einde van de wereld’, waar Floortje Dessing een paar dagen met Miriam en haar man meeloopt op hun maandenlange trektocht door Nieuw Zeeland.

Ik moest wennen aan haar schrijfstijl en lang niet alles wat ze schrijft sprak me aan. Maar sommige zaken hebben me erg geraakt. Vooral haar gesprekken met mensen die ze tijdens haar trektochten ontmoet hebben indruk gemaakt. Deze gesprekken maken het verschil zo duidelijk tussen haar wereld en de ‘buitenwereld’. Zo gaat Miriam een dag mee in de ochtendroutine van een vriend waar ze logeert, hij werkt als ICT-er in Wellington. Zij neemt zijn ochtendroutine waar met ogen van een buitenstaander en omschrijft wat ze ziet. Voor mij zijn haar beschrijvingen erg herkenbaar. We lijken wel een kudde schapen die allemaal hetzelfde doen zonder stil te staan bij waarom we het doen en wat het met ons doet.

Ze schrijft niet op een veroordelende manier maar toch viel het me op dat ik me soms veroordeeld voelde. Toen het me lukte me hierover heen te zetten, hielp het boek me om te reflecteren op mijn eigen leven. Wat was ik nu eigenlijk aan het doen? Haar boek deed me erg denken aan mijn eigen filosofieën toen ik op reis was. Gaandeweg was ik die gevoelens na terugkomst kwijtgeraakt en ook weer beland in de tredmolen van de maatschappij. Het boek hielp me weer inzien dat deze tredmolen mij niet gelukkig maakt. Dit leven geeft me het gevoel dat ik geen keuze heb, dat ik door moet in de maalstroom, ongeacht wat ik voel of denk.

Iets anders uit het boek wat me erg aangreep, was een gesprek wat Miriam heeft met een vriendin die ook in Wellington woont en als oncoloog in het ziekenhuis werkt. Ze vraagt Miriam of ze haar werk en de bijkomende verantwoordelijkheden niet mist nu ze in de wildernis woont. Miriam zegt hierop: ‘Ik geloof niet dat ik er nu nog tegen kan om elke dag hetzelfde te doen. Dan zou mijn leven in dagen van de week worden opgehakt. Dan zou de toekomst al helemaal vastliggen. Ik zou doodgaan van de verveling of van de stress. Kijk, vroeger heb ik een aantal verantwoordelijkheden gehad waardoor ik me een tijdlang heel gewichtig voelde, maar weet je wat er vervolgens gebeurde? Zodra ik door die deur van verantwoordelijkheid liep, kwam ik in een kamer vol verplichtingen.’

Al lange tijd speelde het plan in mijn hoofd om ook in Nieuw Zeeland weer werk te zoeken in de geestelijke gezondheidszorg. Ik had het idee dat ik dit verplicht was, dat het anders ‘zonde’ was van mijn opleiding. Of dat ik als geëmancipeerde vrouw vind dat je als vrouw je eigen boontjes moet kunnen doppen en dus net zo hard moet werken en net zo veel geld moet verdienen als de man. Tijdens mijn vakantie besefte ik me weer dat ik het niemand verplicht ben om zo hoog mogelijk op te klimmen op de maatschappelijke ladder. Natuurlijk vind ik het belangrijk dat ik voldoende geld verdien om van te leven, maar waarom zou dit niet kunnen in een andere baan, met minder spanning en minder verantwoordelijkheden?

Ik denk dat mijn eerste ochtend en de treinreis naar mijn werk me confronteerden met het leven dat ik leid en wat me niet gelukkig maakt. Het raakte me opeens dat ik me toch weer zo heb laten meevoeren door de maatschappelijke norm zonder het door te hebben. Deze vakantie heeft mezelf weer laten zien dat ik achter mijn keuze sta om naar Nieuw Zeeland te vertrekken. Als we daar eenmaal zijn aangekomen mag ik de tijd nemen om tot rust te komen en te bedenken hoe ik mijn ‘nieuwe’ leven wil inrichten.

Maar… voor het zover is nog even doorbijten; hard werken, zuinig leven en proberen zoveel mogelijk geld te sparen! 🙂

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s