Kerst en kleine stukjes afscheid

De afgelopen weken begint het beetje bij beetje door te dringen dat ons laatste half jaar in Nederland is aangebroken. Niet alleen bij ons, ook bij de mensen om ons heen. Mensen vroegen eerder: ‘En, wanneer vertrekken jullie naar Nieuw Zeeland?’ waarop wij zeiden: ‘Geen idee’, zeggen we nu: ‘Over een half jaar’. Ook al voelt het voor ons nog abstract omdat we geen datum hebben, een half jaar wordt toch al een stuk tastbaarder. Mensen om ons heen zien we nu een beetje schrikken. Mogelijk hadden ze ook nog wel rekening gehouden met de mogelijkheid dat we helemaal niet meer zouden gaan? Dit begrijpen we ook wel goed, er zijn immers zoveel mensen met dromen voor de toekomst waar het bij dromen blijft.

Langzaam merken we dat mensen zich ook voorbereiden op ons vertrek. Een lieve vriendin is al kleine afscheidscadeautjes aan het verzamelen, biechtte ze van de zomer op. Vrienden van Rik willen graag feestjes en festivals met hem plannen ‘nu het nog kan’, en proberen hem over te halen ook nog mee te gaan naar Lowlands (want: lekker eind augustus ;-)). Onze Sinterklaasgedichten gingen hoofdzakelijk over ons vertrek. Op de verjaardag van mijn oma 2 weken geleden ging het nergens anders over en familie beseft nu ook dat dit waarschijnlijk de laatste kerst in Nederland is.

Ook bij mezelf merk ik verandering. Waar ik eerder altijd opstandig werd van de verplichte bezoeken met kerst, voel ik nu berusting en een warm gevoel. Het kan immers nog, volgend jaar zal het er heel anders uitzien. Ik probeer dit kerstgevoel nog een keer heel bewust mee te maken; de geuren buiten, de vroeg invallende avonden, de lichtjes in de straten en tuinen, binnen willen blijven met kopjes thee of een winters biertje en dus ook de familiebezoeken. Telkens neem ik in hele kleine stukjes afscheid. Het is een heel gemengd gevoel wat me bekruipt wanneer ik zo bewust met ons vertrek bezig ben. Aan de ene kant komt er een kriebel in mijn buik die schreeuwt dat ik niet kan wachten tot ik het vliegtuig in stap. Aan de andere kant piept een klein stemmetje in mijn hoofd: ‘Weet je zeker dat je dit wil? Het is hier toch ook goed?’.

Kiwikat Kerst
Kiwikat weet nog van niks…..

Naast het gevoelsmatig afscheid nemen werkt het ook mee dat ik nu steeds meer concrete stappen kan ondernemen. Zo heb ik mijn sportabonnement opgezegd omdat ik anders tot maart 2020 lid moest blijven (via mijn werk) en heb ik ook mijn dure lidmaatschap van de beroepsvereniging opgezegd, wat anders tot december 2019 door zou lopen. Verder gaan de katten deze vakantie naar de dierenarts voor hun eerste rabiës inenting, dit moet namelijk 6 tot 12 maanden voor vertrek gebeuren. En ja, dit betekent dus ook dat ze meegaan! Eerder schreef ik over ons katten dilemma: moeten we ze meenemen of niet. Ons gevoel heeft uiteindelijk toch de doorslag gegeven, ze mogen mee! We hopen maar dat ze het aan de andere kant van de wereld net zo naar hun zin gaan krijgen als hier.

Mijn kerst zal dit jaar dus in het teken staan van familie en kleine stukjes afscheid. Wat maakt kerst voor jullie dit jaar bijzonder?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s