Aan de consumptiemaatschappij valt soms niet te ontkomen

Ongeveer 13 jaar geleden: samen met mijn vader in de telefoonwinkel waar ik €60,- neerleg voor mijn eerste mobiele telefoon. Een Sagem met kleurenbeeldscherm en polyfoon ringtone, inclusief €20,- beltegoed. In de auto naar huis pak ik hem stiekem al uit. Ik kan niet wachten tot ik mijn eerste SMS kan versturen.

Hoe anders was dat afgelopen zaterdag. Chagrijnig stond ik in een telefoonwinkel waar ze refurbished Iphones verkopen. Twee dagen daarvoor was mijn Iphone vreemd gaan doen: hij selecteerde uit zichzelf apps en reageerde nauwelijks nog op mijn vingers.

Bij de aanschaf van deze telefoon had ik bewust gekozen voor een nieuw exemplaar met een goed besturingssysteem. Ik kocht hem voor zijn levensduur en gebruiksvriendelijkheid, niet omdat ik perse de nieuwste gadgets wilde hebben. Ik zocht passende beschermhoesjes en ging zuinig met mijn toestel om. In de winkel was die zaterdagmiddag de conclusie: ‘Uw batterij is uitgezet, waardoor hij uw lcd scherm kapot heeft gedrukt, dat gebeurt soms. De accu en het scherm vervangen kost evenveel als een nieuwe. Deze is niets meer waard.’ Pardon?! Ik heb 2.5 jaar geleden €500,- voor dit toestel betaald en hij is nu ondanks zorgvuldig gebruik en een puntgaaf uiterlijk al niets meer waard?

 

Geplande veroudering: (ook wel planned obsolescence in het Engels) producten worden bewust ontworpen met een beperkte levensduur. Het doel is een snellere veroudering zodat de consument sneller genoodzaakt wordt om het product opnieuw aan te schaffen, ofwel omdat het uit de mode is, ofwel omdat het niet meer werkt. Naast een beperkte levensduur kan ook slechte herstelbaarheid als geplande veroudering worden beschouwd: voor goedkopere spullen overstijgen de herstelkosten vaak de aankoop van een nieuw toestel.[1]

 

En ondanks het mooie initiatief van Fairphone om een eerlijker en duurzamer alternatief te bieden, is er nog steeds niet echt een planeetvriendelijke telefoon die gemakkelijk verkrijgbaar is en lang mee gaat. Ik ging daarom maar voor een refurbished Iphone, die een tweede leven heeft gekregen. De keuze viel op precies hetzelfde toestel, omdat hij nog een aantal jaren mee zou moeten gaan qua besturingssysteem (dat had ik destijds dus wel goed begrepen).

En zo kan het dan toch gebeuren dat je binnen 2,5 jaar 2 Iphones koopt, ondanks je spaarzaamheid, de zorg waarmee je met spullen omgaat en je oog voor het milieu. Dit fenomeen heeft overigens een naam: geplande veroudering. De technologie om een smartphone een leven lang mee te laten gaan is er ongetwijfeld al, maar dan zouden de bazen van Apple en Samsung niets meer verdienen.

Tegen de tijd dat dit toestel aan vervanging toe is, hoop ik dat er een duurzaam alternatief op de markt is. Of dat ik ergens midden in de natuur woon in Nieuw Zeeland waar geen mobiel bereik is. Dan investeer ik wel in de aanschaf van een paar lieve postduiven zonder accu’s en lcd-schermen 😉

Wat was er bij jullie eerder dan gepland toe aan vervanging?

3 gedachten over “Aan de consumptiemaatschappij valt soms niet te ontkomen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.