De kracht van minder hard je best doen

Telkens als ik denk dat ik het leven een stukje beter begrijp, doet zich weer een bizarre plottwist voor en moet ik toch weer concluderen dat ik er nog maar weinig van snap. Al vaker heb ik geschreven over mijn werk en hoeveel het van me vraagt. Langzamerhand ben ik dit gaan loslaten. Het besef is steeds meer gaan indalen dat ik wegga… en dat het me dus eigenlijk niet zoveel uit zou moeten maken wat mijn baas van me vindt en hoe goed ik wel of niet in het bedrijf pas. In gedachten scheurde ik elke dag een kalenderblaadje van mijn resterende werkdagen af.

Natuurlijk heb ik nog een grote verantwoordelijkheid in de zorg voor mijn cliënten. Dit vormde ook nooit een bron van stress en doe ik nog steeds met veel inzet en betrokkenheid. Maar de afgelopen maanden ben ik stipt om 17 uur de deur uit gegaan, heb ik managementmails over de productie niet meer gelezen, heb ik niet meer gesolliciteerd op de GZ opleidingsplek die bij ons vrij kwam (waarbij ik eerlijk gezegd heb tegen collega’s dat ik twijfel over mijn toekomst bij het bedrijf) en heb ik geen contact gezocht met mijn baas of manager om mee te denken of initiatief te nemen.

Maar nu komt de plottwist: al die voorgaande maanden deed ik zo hard mijn best om het verschil te maken, kreeg ik nooit antwoord op mijn verzoeken, wist men na 2 keer voorstellen nog niet mijn naam en raakte ik teleurgesteld. Sinds ik voor mijn gevoel wat vaker mijn middelvinger opsteek naar mijn baas en de bedrijfsvoering, komen er plots nieuwe kansen en complimenten mijn kant op! Zo belde ik mijn baas om me kritisch en teleurgesteld uit te laten over het beleid wat hij voerde ten aanzien van een cliënt van mij en kreeg ik daarna te horen dat hij eigenlijk had verwacht dat ik wel zou solliciteren voor een GZ opleidingsplek afgelopen mei. Hij sprak hierbij uit me niet kwijt te willen en me ‘zeer hoog te hebben zitten’. En vorige week werd ik gebeld door mijn manager met de vraag of ik onze organisatie wilde vertegenwoordigen in het opstarten van een nieuwe locatie en het bestaande personeel wil gaan coachen. Ook nu werd er welig gestrooid met complimenten.

En het enige wat ik doe is lachen van verbazing en de complimenten dankbaar in ontvangst nemen. Lesson learned: doe je werk vooral vanuit je eigen normen en waarden, spreek je op een respectvolle manier uit wanneer iets over jouw grens gaat en neem daarnaast je eigen loopbaan en de bedrijfsvoering van jouw werkplek wat minder serieus… en opeens willen ze je niet meer kwijt en dienen zich kansen aan. Helaas hoop ik nog steeds dat ik deze maand mijn contract kan opzeggen, maar dit is een leuk afscheidscadeautje 😉

Kennen jullie dit en passen jullie het ook toe? Wat helpt jullie hierbij?

4 gedachten over “De kracht van minder hard je best doen

  1. Heeeel herkenbaar, maakt het gelijk ook een stuk makkelijker dat werk 😉 Bij mij weten ze inmiddels dat ik weg ga, maar probeer me vooral heel bewust te zijn dat ik het werk toch echt voor mezelf doe en niet voor een ander. Zelfs in de laatste maanden. En het besef dat ik juist enorm veel geleerd heb van een baan die ik eigenlijk niet zo leuk vond.

Geef een reactie