Emigreren | O help…Wij hebben onze baan opgezegd!

Dames en heren, vanaf 1 oktober ben ik officieel werkloos en ik heb nog geen idee wat ik hierna ga doen… Aaah!

Op de valreep kreeg Rik woensdagochtend zijn nieuwe contract toegestuurd zodat we nog in juli onze contracten konden opzeggen. Hij wordt verwacht om per 1 november te starten met zijn nieuwe baan in Christchurch. Zij bieden Rik een contract voor onbepaalde tijd (wat daar erg normaal is, echter kan het ook binnen 2 weken weer worden opgezegd) en bieden hem een niet royaal maar prima salaris. Doen dus!

Voor mij was het belangrijk om nog in juli mijn contract op te zeggen. Ik heb namelijk in de GGZ een opzegtermijn van 2 maanden en wil nog voldoende tijd hebben om hier rustig afscheid te nemen, zaken te regelen en wat eerder aan te komen in Nieuw Zeeland. Dat is gelukkig gelukt.

Woensdag had ik de hele dag het gevoel dat ik in een droom leefde. Tot het moment dat ik mijn baas belde dacht ik: Ik kan het ook niet doen, we kunnen nu nog terug. Maar toen ik het haar vertelde en haar reactie hoorde (heel verbaasd maar ook heel blij voor mij) wist ik dat ik de goede beslissing had genomen. Er viel een last van mijn schouders, want de afgelopen maanden stond ik zo vaak op het punt om mijn collega’s in te lichten, maar durfde ik het toch niet aan.

En de positieve reacties bleven maar binnenkomen. Opeens realiseerde ik me weer hoe ongebruikelijk het eigenlijk is wat we doen: twee goede veelbelovende banen opzeggen, alle zekerheid hier opgeven voor een toekomst die onzeker is. Ik hoor mezelf vertellen dat ik nog geen idee heb wat voor werk ik daar wil gaan doen en dat we nog niet op zoek gaan naar een huis vanuit Nederland. Plots besef ik me dan hoe stoer en onverschrokken dat klinkt…. terwijl ik me vaak helemaal niet zo voel 😉

Collega’s reageerden ook met bewondering en een cliënt zei zelfs: ‘Oh, het kan natuurlijk nog gewoon, je leven een hele andere draai geven terwijl je een fulltime baan en leven in Nederland hebt.’ En plots voel ik me dan een klein beetje trots op onze grote stap.

Het is nu dus echt: we gaan weg! We hebben jaren naar dit moment toegeleefd en nu hebben we eindelijk duidelijkheid. Toch voelt dit ook emotioneel en eng: ik ga mijn vrienden en familie (en vooral de vanzelfsprekendheid ervan) denk ik erg missen. Voor nu probeer ik daar nog maar niet teveel over na te denken en drink ik er vanavond nog maar een glaasje champagne op. Proost!

14 gedachten over “Emigreren | O help…Wij hebben onze baan opgezegd!

  1. Supergaaf en superstoer Noor dat jullie de stap om te gaan emigreren nu echt gaan ondernemen. Daar mag je zeker trots op zijn want niet iedereen durft ook daadwerkelijk zijn/haar dromen te gaan volgen.

  2. Het gaat gewoon gebeuren! Ik kan me je gevoelens wel voorstellen, maar jullie gaan het daar vast fantastisch hebben. Gefeliciteerd in elk geval!

Geef een reactie