Visumaanvraag | Eerste cultuurverschil of toeval?

De ruimte in de container voor onze inboedel is geregeld, de vervoerder die de overtocht van onze katten verzorgd is geboekt, de offerte voor het quarantainecentrum is binnen, alle vereiste documenten voor het visum zijn vertaald en liggen klaar, de vliegtickets zijn geboekt en onze huur is opgezegd…. maar we hebben de aanvraag voor het visum nog niet ingediend…

Wij hebben alle documenten klaarliggen en zelfs de visumaanvraag al bijna volledig ingevuld. Maar we wachten nog op de documenten van Rik zijn nieuwe werk. Zij moeten een functieomschrijving aanleveren en bewijs tonen dat ze hun best hebben gedaan om een Nieuw Zeelander te vinden voor Riks baan.

En daar wachten we al bijna 2 maanden op. De tijd begint erg te dringen, we hebben nog 6 weken om ons visum goedgekeurd te krijgen voor we aankomen in Nieuw Zeeland. Dat is de minimale termijn voor een visumaanvraag. De kans wordt dus met de dag kleiner dat we een werkvisum hebben wanneer we aankomen op 17 oktober.

Al meerdere emails zijn verzonden en al enkele telefoontjes zijn gepleegd. Meermaals hebben wij excuses gekregen voor de gang van zaken en het weinige contact dat er is. Maar nog veel vaker blijven onze oproepen onbeantwoord. Gelukkig hebben we een getekend arbeidscontract, anders zou ik inmiddels in alle staten zijn.

Tijdens onze voorbereidingen heb ik veel verhalen gelezen van mensen die naar Nieuw Zeeland zijn verhuisd. En vaak kwam naar voren dat Nieuw Zeelanders erg relaxt zijn. Naar mijn idee is dit een goede eigenschap, maar wanneer je iets geregeld wilt krijgen kan het weleens erg lastig zijn. Zeker als gestreste Nederlander 😉

Zou dit dan onze eerste mindere ervaring zijn met deze relaxte houding? Waar ik de spanning voel oplopen, allerlei noodscenario’s bedenk en dwangmatig mijn mail check, reageren zij vaak heel onbewogen: ‘We hebben dit vaker gedaan, het duurt nog even’. Ook hebben we al meermaals de belofte gekregen dat het ‘eind deze week echt komt’…. waarna we niets meer hoorden.

Vandaag (nadat ik Rik al enkele dagen aanspoorde om dan nu zijn directeur maar eens te benaderen in plaats van de HR dame) kregen we uit het niets een korte mail: ‘We versturen jullie de documenten morgen’. Ik ga pas highfiven als we die documenten ook echt in onze mailbox hebben, maar het klinkt veelbelovend.

Kleine aanvulling: de volgende ochtend hadden we inderdaad de mail met alle documenten binnen. High five! En nu maar meteen dat visum aanvragen en hopen op een snelle afwikkeling.

Een gedachte over “Visumaanvraag | Eerste cultuurverschil of toeval?

Geef een reactie