Omgedraaide rolverdeling | Mijn (korte) ervaring als kostwinner

De afgelopen 3 weken deed zich een unieke situatie voor: Rik was thuis en ik werkte 36 uur per week. Ik veranderde voor mijn gevoel plots van de faciliterende vrouw des huizes in kostwinner. In dit blogartikel zet ik mijn ervaringen als werkende vrouw met een thuisblijvende man op een rij.

De ‘normale’ gang van zaken

Normaal gesproken werkte Rik zo’n 50 tot 60 uur per week. Dit betekende in de praktijk dat hij ’s ochtends om 8 uur van huis ging en ’s avonds rond 8 uur thuis was, met minimaal 1 avond overwerken waarop hij pas om 1 uur ’s nachts thuis kwam.

Ik werk 4x 9 uur, dus ik ging op werkdagen om half 7 van huis en kwam om kwart voor 7 thuis. Zodra ik thuis kwam moest ik onze hongerige pluizenbollen eten geven en beginnen met koken. Om half 8 was het eten dan klaar en kon het grote wachten beginnen tot Rik thuis zou komen. Rond half 9 waren we klaar met eten. De boel werd opgeruimd, de boterhammetjes voor de lunch en het ontbijtje alvast klaargezet. Nog een half uurtje tot een uurtje tv kijken en dan dook ik mijn bed alweer in.

Regelmatig frustreerde deze gang van zaken mij mateloos. Ik voelde me een cateraar die iedereen van eten voorzag en hard werkte, met weinig tijd voor ontspanning of elkaar. Wanneer mijn werkzaamheden dreigden uit te lopen, was ik al aan het rekenen hoeveel tijd ik dan nog over zou hebben om te koken en te ontspannen die avond.

De rollen omgedraaid

Omdat ik twee maanden opzegtermijn heb en Rik maar een, kwam hij al eerder thuis te zitten na het opzeggen van onze banen. Wat een verschil! Ik kom nu thuis in een huis waar is opgeruimd, de boodschappen zijn gedaan en het eten op tafel staat om kwart voor 7. Ook krijg ik nu gedurende de dag vaker berichtjes met kleine nieuwsupdates over klussen thuis of geïnteresseerde vragen over mijn werkdag. ’s Avonds na het eten hebben we genoeg tijd om een wandeling te maken en daarna nog even tv te kijken.

Ik merkte dat mijn stressniveau meteen sterk daalde, terwijl ikzelf gewoon nog moest werken! Het feit dat er iemand thuis was die de dingen regelde en het eten verzorgde, was zo’n opluchting. Voor mijn gevoel hoefde ik mijn cognitieve capaciteit niet meer in tweeën te splitsen door zowel op mijn werk als thuis alles op de rit te houden. Thuis liep alles op rolletjes, dus kon ik me volledig focussen op mijn werk.

In gesprek met Rik zegt hij ook dat dit zijn normale manier van werken is: hij focust zich helemaal op het werk en denkt pas aan het avondeten of de weekendplannen wanneer het zover is. Ik voel veel meer de druk om vooruit te denken en te zorgen dat dingen zijn voorbereid.

Ik teken hiervoor

Eigenlijk lijkt het me wel wat, ik 36 tot 40 uur werken en Rik 16 of 24 uur. Ik draag meer bij aan de gezamenlijke rekening en hij neemt meer huishoudelijke taken voor zijn rekening.

Helaas weet ik dat dit nooit zal gebeuren. Ik stel het ook niet eens voor aan Rik, wetende dat hij hier nooit mee akkoord zou gaan omdat zijn werk een belangrijk stuk van zijn identiteit uitmaakt.

Gek dan eigenlijk dat het andersom wel zo vaak gebeurd. Mannen die hun vrouw voorstellen dat ze toch wel wat minder kunnen werken. Of vrouwen die zelf dit scenario opperen zodra er kinderen op komst zijn. Ze investeren minder in zichzelf en meer in de carrière van hun man en de opvoeding van hun kinderen. Naar mijn idee geef je hiermee een (belangrijk) stuk van je eigen identiteit op.

Ik snap die mannen wel. Even heb ik mogen ervaren hoe het is: je focussen op je eigen zaken en pas nadenken over je thuissituatie zodra je de sleutel in het slot steekt. Niet de gehele dag zo’n tweedeling tussen werk en thuis ervaren. En dan heb ik nog niet eens kinderen! Ik zou mezelf deze rol als kostwinner ook niet zomaar laten ontnemen… dus als vrouw zal ik er meer voor moeten strijden om hem me toe te eigenen.

Hoe is jullie rolverdeling thuis? Zijn jullie tevreden of zouden jullie het liever anders zien?

12 gedachten over “Omgedraaide rolverdeling | Mijn (korte) ervaring als kostwinner

  1. Ik heb geen bijzondere carierre. Werkte bij de McDonald’s toen ik mn man leerde kennen… Hbo is zwaar mislukt (havo ging erg makkelijk, nooit leren leren, een hbonopleiding die niet bij me past en veel verplichte vakken incl opdrachten etc. Uiteindelijk gaan werken als gastouder aan huis. Toen was er nog geen opleiding verplicht. In 2010 werd helpende zorg en welzijn verplicht. Niveau 2..verkorte versie werd aangeboden (2x school, toets van t boek, opdracht over kindermishandeling en t protocol en dat was t…)
    Ik ben dus zzper. Geen bijzondere carierre. Zelf invloed op de contracten die ik aanneem en dus hoeveel ik werk. En ik werk thuis. Prima te combineren met onze 2 kinderen..

    Maar wel herkenbaar wat je zegt over constant vooruit denken. Dat doe ik ook. Leef op agenda. Alle school dingen, afspraken van de Kids (jongste logopedie fysio werkelijk en nu om de 6 mnd orthoptist. Oudste nu nog jaarlijks orthoptist dus dat valt mee..) maar ook zorgen dat we op tijd eten. 1 kindje eet 3 dagen per week mee maar wordt wel om 18u opgehaald dus we eten km 17.15.lastig als er kindjes tussen 17 en 17. 30 opgehaald worden.. Plannen plannen plannen idd. Vind t dus ook heerlijk als. Mn man eens kookt dan hoef ik in die tijd alleen maar de kinderen in de gaten te houden iov ook nog tegelijk koken

  2. Er is begin dit jaar een onderzoek gedaan door promovendus Niels Blom, socioloog aan de Radboud Universiteit, dat bevestigt dat mannen meer identiteit ontlenen aan hun baan dan vrouwen. Ook heeft hij ontdekt dat wanneer de vrouw de kostwinner is, de man èn de vrouw minder tevreden zijn over hun relatie dan andersom. Hij heeft als verklarende hypothese dat dit zou kunnen doordat mannen en vrouwen gesocialiseerd zijn met het idee dat de man kostwinner is. Het zou natuurlijk ook zo kunnen zijn dat wanneer de man zijn baan kwijtraakt, hij daar zó ongelukkig en/of ontevreden van wordt dat dat sowieso effect heeft op de relatie. Ga dan als partner maar eens blij vertellen dat je een leuke werkdag gehad hebt of promotie gekregen hebt.

    (in de database was overigens regelmatig sprake van onvrijwillige wisseling van kostwinnerschap. Dat is dus wel echt een bias waarmee het hele onderzoek een beetje op losse schroeven komt te staan)

    Heel interessant…..

    Ik ben wel benieuwd wat dit doet met deze mannen wanneer ze met vroegpensioen gaan. Hoe gaat het hun bevallen wanneer ze niet meer kunnen zeggen dat ze “Senior Head of Important Agile Complex Matters” zijn?

    1. Interessant onderzoek! Ik denk dat de rolverdeling waarmee we groot worden gebracht voor een groot deel meespeelt in hoe we ons in een rol ‘voelen passen’ en dus geluk ervaren. Maar die rol van verzorger en huishoudmanager voelt helemaal niet passend bij mij, toch wordt ik er in geplaatst😉 best lastig soms

  3. Noor wat een mooi stukje! Wij doen zo veel mogelijk samen. Sinds vriend in februari een andere (veel minder veeleisende baan heeft) doet hij meer dan ik. In december en januari was hij twee hele maanden thuis, heerlijk thuis konen in schoon huis, eten op tafel enzo. Als in januari onze eerste mini komt gaan we beide 4 dagen werken, het voelt erg goed om dit vooral samen te doen.

  4. Dat klinkt prettig, Noor. Wij eten ook vaak laat als we allebei gewerkt hebben. Daarom koken we vaak voor twee dagen. Je eet dan wel twee keer hetzelfde achter elkaar, maar het kost wat minder tijd. Over de rolverdeling kan ik als twee mannen niet veel vergelijking geven;)

    1. Haha, dat is een ander verhaal inderdaad. Ook wel heel interessant om daar meer over te weten! Gaat de rolverdeling dan meer over ‘wat kun jij goed’ of ‘wat vind je leuk’? Voor twee dagen koken probeer ik inderdaad wel. Maar met een kleine koelkast en nog kleinere vriezer is dat niet altijd praktisch. Bedankt voor de tip weer 😉

  5. “Gek dan eigenlijk dat het andersom wel zo vaak gebeurd. Mannen die hun vrouw voorstellen dat ze toch wel wat minder kunnen werken. Of vrouwen die zelf dit scenario opperen zodra er kinderen op komst zijn. Ze investeren minder in zichzelf en meer in de carrière van hun man en de opvoeding van hun kinderen. Naar mijn idee geef je hiermee een (belangrijk) stuk van je eigen identiteit op.”

    In het onderzoek hierboven wordt genoemd door Mariima dat vrouwen minder identiteit ontlenen aan hun werk dan mannen. Dus dat zou een hele logische verklaring zijn.

    Wij werken allebei fulltime, we koken om en om, doen de andere huishoudelijke klussen vaak tegelijk en m’n vriendin is meer van ’t klussen in huis. Ik doe meer de auto’s en dergelijke. Maar geen enkele stress rondom eten en weekendplannen, daar heb je toch een agenda voor waar je in zet wat je gaat doen?

    1. Dank voor je uitgebreide reactie! Voor mijn gevoel zijn de onderzoeksresultaten geen verklaring maar een bevestiging van wat ik voel. Een verklaring zou zijn dat we een ‘werk’gen vinden waarin vastligt dat je een stuk van je identiteit vindt in werk en wat alleen mannen hebben. Of een causaal verband ontdekken tussen de rolpatronen waarmee vrouwen en mannen worden opgevoed en de rolverdeling in het huishouden.
      Het klinkt alsof jullie de rollen naar tevredenheid hebben verdeeld, dat is denk ik het belangrijkste. Ik merk dat ik niet tevreden ben over onze rolverdeling, wat voor mij betekent dat er iets moet veranderen.

  6. Ik ben gedurende mijn gehele werkzame leven full-time werkzaam geweest en vanaf mijn 26ste kostwinster. Het gekke is dat mijn man die meer thuis was, niet serieus genomen werd door veel mensen. Het werd gezien als “lui”.Inmiddels is hij met vroegpensioen, doet hij meer in de huishouding en voelt hij zich innig tevreden. Niet iedereen wordt blij van werken. Zolang ik het kan doe ik het……of bij mij het pensioen dadelijk net zo gemakkelijk gaat als bij mijn partner weet ik niet, maar ik hoop van wel.Ik weet ook dat dit vroeger, tja ik ben bijna 61, niet als normaal gezien werd wanneer je als vrouw full-time bleef werken, gelukkig is dit voor een deel veranderd, jammer genoeg is het in veel gezinnen een noodzaak.

    1. Wauw! Ik kan me inderdaad voorstellen dat jullie verdeling weinig voor kwam/komt. En gek eigenlijk, dat een huisman wordt gezien als lui… dat hoor je dan weer niet vaak over een huisvrouw.

Geef een reactie