Waarom ik niet meer zoek naar mijn droombaan

Mijn eerste dagen in Nieuw Zeeland spendeerde ik aan het grondig poetsen van ons nieuwe onderkomen. Nu ben ik heerlijk aan het klikken en lezen op internet. Iets waar ik de afgelopen maanden door alle emigratieperikelen geen tijd voor heb gehad. In mijn zoektocht naar Nieuw Zeelandse blogs over besparen, stuitte ik op deze blog, die zelfs voor niet-bespaarders of niet-kiwi’s erg interessant en inspirerend kan zijn. Een artikel in het bijzonder raakte me en vormt inspiratie voor deze post.

‘In between jobs’

Momenteel ben ik werkloos. De laatste keer dat dit gebeurde was bijna 4 jaar geleden, toen het tijdelijke contract van mijn bijbaan niet werd omgezet in een vast contract (want: ‘dat doen we nooit’) en ik nog 2 maanden moest afstuderen. Daarvoor was ik op mijn 15e voor het laatst werkloos.

Dat is dus nogal wat voor mij… En ik merk nu dat ik het helemaal niet vervelend vind dat ik nu hele dagen thuis zit, dat vind ik eigenlijk wel prima. Maar het maakt me wel onrustig dat er geen geld meer binnen komt… En ik weet ook dat ik wel weer ga werken en dat dit tijdelijk is. Ik zou het niet meer zo ‘prima’ vinden als dit mijn nieuwe standaard zou zijn.

Andere mensen lijken hier anders naar te kijken. Want een vraag die al wordt gesteld sinds we mensen vertellen over onze emigratie is: ‘Weet je al wat voor werk je gaat doen in Nieuw Zeeland?’ (Het lijkt voor anderen niet te kloppen dat je niet werkt en dat het krijgen van een baan topprioriteit zou moeten zijn. Maar dat is een ander onderwerp 😉 )

Om de vraag te beantwoorden: nou nee, geen idee…

Het afgelopen jaar

Al eerder schreef ik over mijn laatste baan in Nederland en wat het met me deed. Ik was gespannen en ongelukkig. Met tegenzin stond ik op in de ochtend en gedurende de werkweek stond ik op standje ‘overleef’. Nee, mijn psychologenbaan was absoluut niet mijn droombaan. Het kostte me teveel en leverde veel te weinig op om het lange tijd vol te houden. En eigenlijk was dat best een teleurstelling…

Having grown up in this era, I started out with rose-tinted visions of some unicorn of a dream job. Now I’m older and wiser and perhaps a tad more cynical and mercenary.

NZMuze

Terugkijkend kwam mijn bijbaan tijdens mijn studententijd veel meer in de buurt van een droombaan. Nooit stond ik met tegenzin op, meestal sloot in de dag moe maar voldaan af. Moest ik mijn heil dan zoeken in een baan met minder ‘intellectuele uitdaging’? Was ik misschien toch de ‘imposter’ die ik me al die jaren op de uni had gevoeld? Niet weggelegd voor het academische werkende leven? Mijn bijbaan was immers in een drogisterij en op MBO niveau, maar ik had me er 6 jaren prima vermaakt.

Na enkele weken zonder baan en praktisch bezig zijn, merk ik echter toch weer dat ik trek naar informatie vergaren, me ergens in verdiepen en nieuwe dingen leren. Ik denk dat ik dat zou missen bij een fulltime praktische baan in een winkel of café (een uiterste verandering van koers die ik weleens wenste in het afgelopen jaar). Destijds haalde ik de intellectuele uitdaging natuurlijk uit mijn studie en vormde mijn bijbaan hierop een prettige tegenhanger.

Geen droombaan maar oké-baan

Het grootste deel van mijn leven had ik ook een rooskleurig beeld van ‘mijn grote mensenbaan’ waarin ik mijn passie zou vinden. Een baan waarvoor ik graag opstond, me als vanzelf gemotiveerd zou voelen om aan zelfontwikkeling te blijven doen en waar ik zingeving uit zou halen. Maar na 3.5 jaar werken, en vooral na de laatste 1.5 jaar is die droom redelijk uit het zicht geraakt.

Onderdeel uitmaken van het FIRE-(financial independent, retire early) wereldje helpt ook niet echt mee. Hierin zitten toch veelal mensen met mooie loopbanen, eigen ondernemingen, indrukwekkende salarissen en sidehussels waarin ze met hun hobby geld verdienen.

My advice? Unless you’re a driven superstar, pick a non-glam career that you’d be good at… Pick the one offering as many of these characteristics as possible:

  • Moderately challenging
  • Meaningful work
  • A kind, competent boss
  • Pleasant co-workers
  • Learning opportunities
  • Reasonable pay
  • Reasonable work hours
  • A short commute

In het eerder geciteerde artikel worden bovenstaande criteria genoemd. De afgelopen tijd hoorde ik mijzelf al een aantal van deze punten opsommen naar anderen wanneer ik mijn ideale baan omschreef: leuke collega’s, waardering voor mijn werk, korte reisafstand en afwisselend werk. Waar? Dat deed er eigenlijk steeds minder toe. Terugkijkend waren dat precies de ingrediënten die mijn studentenbaan tot een leuke bijbaan maakten en teveel misten in mijn vorige baan.

Zingeving in werk is erg belangrijk. Maar mijn vorige baan barstte van de zingeving… Tegelijkertijd zoog het mij leeg en gaf het me niet de voldoening en energie die ik nodig had om het werk vol te houden. Zingeving haal ik ook uit waardering vanuit mijn collega’s en werkgever, een prettig contact met collega’s, weinig reistijd en een fijne werkomgeving.

De komende weken wil ik het vinden van mijn passie achter me laten en wil ik proberen zoveel mogelijk van onderstaande boxen te tikken in mijn nieuwe baan. Ik ben opgeleid tot psycholoog, dus die richting ga ik eerst verkennen. Maar als ik uiteindelijk ergens anders uitkomt, is dat ook niet erg.

Wat maakt jouw baan wel of niet tot een droombaan? Hoe denk jij over het bestaan van jouw droombaan?

3 gedachten over “Waarom ik niet meer zoek naar mijn droombaan

  1. Interessant – jouw blog en die waarnaar je linkt. Ik kan het hele lijstje afvinken voor mijn huidige baan. Mijn vorige baan was er typisch zo eentje die op papier geweldig leek, maar dat niet was. Toch jammer dat het zo lang duurde voor ik me echt realiseerde dat ik daar weg moest.

    Hopelijk ga jij net zo’n fijne werkplek vinden als ik heb!

    1. Dat klinkt heel goed! Het klopt dat je van tevoren moeilijk kunt beoordelen of iets een fijne baan is, tenzij je al mensen kent op je nieuwe plek. Dat is toch vooral ondervinden.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.