Uiterlijk | Die dunne lijn en de vloek van aantrekkelijkheid

De afgelopen weken was mijn ochtendritueel een eitje. Eigenlijk hoefde ik mijzelf maar 2 vragen te stellen: wat had ik gisteren aan en kan ik dat nog een dag aan? Het komt gerust voor dat ik een een kleine week dezelfde kleding draag. Ik kom immers nauwelijks de deur uit, klus een beetje in de tuin, lees boeken of kijk rond op internet. Daar heb je geen gestreken, vlekvrije naar wasmiddel ruikende kleding voor nodig. Verder douche ik enkele keren per week, poets ik mijn tanden en kam ik mijn haar. Maar een ‘bad hair day’ komt momenteel niet in mijn woordenboek voor.

Dat dilemma

Echter had ik afgelopen vrijdag mijn eerste sollicitatiegesprek (even tussendoor: het ging heel goed, de kans op een baan is aanzienlijk, jippie!). Toch zo’n moment dat je al hoofdkrabbend voor je garderobe staat. Gezien onze minimalistische levensstijl momenteel, heb ik weinig keuze. Ik ging voor een nette jeans, wit hooggesloten shirtje en platte zomer instappers. Uiteindelijk een prima keuze. Oh, en dus zonder make-up! Weer een mijlpaal.

Toch herinnert dat moment voor mijn kledingkast mij weer aan al die weloverwogen kledingkeuzes die ik al in mijn leven heb gemaakt. En een terugkerend dilemma blijft: ik wil er aantrekkelijk uitzien, maar niet zó aantrekkelijk dat het de aandacht afleid van wat ik te melden heb.

Knap

Al vanaf jonge leeftijd kreeg ik te horen dat ‘men’ mij knap vond. En al vanaf jonge leeftijd riep dit hele tegenstrijdige gevoelens bij mij op. Het vleide me maar tegelijkertijd werd ik er ook geïrriteerd of boos door. Immers ben ik met dit uiterlijk geboren, ik heb er niets voor hoeven doen. Trots kon ik er dus niet echt op zijn.

In de puberteit, toen het voor meisjes in was om extreem lage heupbroeken te dragen met een string die daar hoog bovenuit prijkte, besloot ik onbewust om hier niet in mee te gaan. Ik droeg wijde kleding, vaak van de jongensafdeling. Tegelijkertijd deed ik hard mijn best op school om goede cijfers te halen. Terugkijkend denk ik dat ik toen vooral serieus genomen wilde worden en dat mensen me waardeerden om wat ik te zeggen had, niet om hoe ik er uit zag.

Kledingvoorschriften

In minder extreme mate doe ik dit nog steeds. Gelukkig is uiterlijk in mijn beroep niet onderdeel van het takenpakket. Psychologen hebben naar mijn idee toch nog altijd een wat stoffig imago en ik zie het ook absoluut niet als mijn taak om het tegendeel te bewijzen ;-).

Voor mijzelf hanteer ik als het op werkkleding aankomt nogal strenge kledingvoorschriften:

  • Hooggesloten bovenkleding die mijn schouders en bovenarmen bedekt. Ruimvallend en onder geen beding doorschijnend.
  • Het liefst bovenkleding die over mijn billen heen valt. Ik wil voorkomen dat cliënten die mij volgen naar de behandelkamer naar mijn billen kijken.
  • Als ik al een rok of jurk draag (omdat de temperaturen oplopen tot boven de 30 graden), moet deze altijd over mijn knieën vallen, het liefst ook nog als ik zit.
  • Geen schoenen met hakken of open teen.
  • Geen lippenstift of andere opvallende make-up

Daarnaast probeerde ik met mijn haarstijl, make-up en sieraden een verzorgde uitstraling te hebben, maar ging ik nét iets onder het maximaal haalbare resultaat zitten. Omdat ik niet de indruk wilde wekken dat ik heel hard mijn best had gedaan om er goed uit te zien.

Ik omschrijf het nu allemaal alsof dit bewuste keuzes waren die ik maakte, maar dat is niet zo. Door meer te lezen over feminisme en over de verschillende opvattingen die wij (vaak onbewust!) hebben over het uiterlijk van mannen en vrouwen, ben ik anders naar mijn gedragingen gaan kijken. Zo schreef Bregje Hofstede treffend hoe en waarom zij probeert ongewenste aandacht te vermijden. Het lezen van haar artikel was een eerste stap in het interpreteren en begrijpen van mijn eigen gedrag en zelf opgestelde regels.

Onvermijdelijk

En tóch, ondanks de tijd en aandacht die ik investeer in die weloverwogen keuzes gebeurde afgelopen vrijdag weer iets wat me raakt. Tijdens de sollicitatie had een van de dames mijn CV voor zich. Ze zei: ‘Het eerste wat ik dacht toen ik het bekeek was: ‘Wat een knappe jonge vrouw!’ De dame in kwestie was zich van geen kwaad bewust, dat snap ik heel goed. Maar in de afgelopen dagen liet het me niet los.

Hoe vaak zou het gebeuren dat mannen dit te horen krijgen tijdens een sollicitatie? Zouden zij in een van de eerste zinnen die worden gezegd een opmerking krijgen over hun uiterlijk? De foto op mijn CV beslaat maar een heel klein stukje, op de overige 3 pagina’s staat wat ik allemaal bereikt heb en waar ik kennis van heb, maar daar werd gedurende het hele gesprek geen opmerking over gemaakt…

Na mijn afstuderen heb ik overwogen om geen foto op mijn CV te zetten. Mensen met wie ik dit besprak, adviseerden eigenlijk altijd om het toch wel te doen. Inmiddels is het zo normaal om een foto mee te sturen, dat het verdacht zou zijn om deze achterwege te laten, zo redeneerden zij. Waarschijnlijk ‘heb je dan iets te verbergen’. Daarnaast is even googlen op mijn naam al voldoende om meerdere foto’s tevoorschijn te krijgen. Toch zou het mij zo helpen om kandidaten blind te selecteren, zonder foto’s, namen of geslacht. Ik blijf me namelijk afvragen: als ik er anders had uitgezien, had ik dan dezelfde kansen gekregen als die ik nu heb?

Welke afwegingen maak jij voordat je ’s ochtends de deur uit gaat? In hoeverre denk jij dat jouw uiterlijk meespeelt in hoe mensen je behandelen?

8 gedachten over “Uiterlijk | Die dunne lijn en de vloek van aantrekkelijkheid

  1. Uiterlijk speelt altijd een rol, denk ik. Vaak is dat wellicht onbewust. Mensen die zeggen daar niet gevoelig voor zijn, verdenk ik ernstig van sociaal wenselijk gedrag.

    Mijn afwegingen zijn er ook: net zoals jij gebruik ik géén make-up. Daar heb ik voor gekozen omdat ik het een raar fenomeen blijf vinden dat er voor vrouwen andere “regels” bestaan dan voor mannen. Om dezelfde reden verf ik mijn haar niet.

    De kleding die ik aantrek pas ik wel degelijk aan aan de taken die ik heb. Thuis trek ik op het moment een lekkere warme trui aan, dan kan de verwarming een tikkie lager. Als ik een externe afspraak heb met “pakkenmensen” doe ik een jasje aan, maar dan wél een jasje dat wat eigenwijs is met een “leuk contrasterende” broek of rok. Ruiten met bloemen, of zo.

    Dat past prima bij mijn professie èn mijn persoonlijkheid.

    Overigens is er ook een tijd geweest dat ik met make-up en opgestoken haar èn een “echt pak” naar zakelijke afspraken ging. Maar nu ik wwerkervaring, rimpels en hier en daar wat grijze haren heb en daarnaast minder “eager ben” (ik heb al werk), heb ik dat niet meer nodig.

    1. Ja, ik geloof ook wel dat dingen veranderen naarmate je wat ouder wordt.
      Mogelijk komt ervaring dan wat meer op de voorgrond te staan en ligt er minder nadruk op je looks.

  2. O, dat lijkt me lastig, zeg! Ik moet zeggen dat ik eigenlijk nooit een foto op mijn cv zet, tenzij het echt expliciet gevraagd wordt. Ik heb geen opvallend uiterlijk, maar ik heb wel een periode gehad dat ik het gevoel had dat ik bij mijn werk een bepaald uiterlijk/kledingstijl moest hebben die eigenlijk niet bij me paste. Nu laat ik dat veel meer los voor mezelf en ik merk dat ik daardoor veel beter in mijn vel zit.

    1. Wat knap dat je dat los hebt kunnen laten! Ik ga proberen in een nieuwe baan dit ook meer te doen. En goed om te horen dat je geen foto op je CV zet. Ik ga ermee experimenteren!

  3. Mooi blog! Ik ben hier als dame (42) ook heel bewust mee bezig. Misschien wel extra omdat ik een ‘mannenberoep’ heb. Ik kom vrijwel dagelijks iets tegen waaruit blijkt dat vrouwen als lustobjecten worden gezien. En dat zit ook in heel kleine details. Ik heb zelf overigens -gelukkig- maar beperkte ervaring op beoordeeld worden op mijn uiterlijk. Met dank aan mijn 20kg overgewicht. En dat heeft ook een positieve kant. Het maakt dat onbekende mensen mij vaak lekker met rust laten. Waardoor ik meer aandacht kan focussen op dingen die er toe doen. Professioneel gezien zit mijn overgewicht mij ook niet in de weg: ik zie er fris uit en verdien net zoveel als mijn mannelijke collega (en die jaag ik ook na!). Ik zet ook heel bewust mijn foto op mijn CV en linkedin. Omdat ik weet dat menigeen vind dat ik een charismatische kop heb. En dat zet ik in wanneer het mij uitkomt. Net zoals dat ik mijn ‘vrouw zijn’ in zet wanneer het mij uitkomt. Af en toe moet ik wat harder schreeuwen om gehoord te worden. Maar dat doe ik dan ook.

  4. Ik kan mij niet heugen ooit een foto van mijzelf meegestuurd te hebben. Ik vind dit persoonlijk zo onbelangrijk dat ik daar niet eens over nadenk eigenlijk. What you see is what you get..
    Succes met het vinden van werk wat bij je past Renee!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.