Emigreren | Half jaar in Nieuw Zeeland

Als iemand mij afgelopen oktober had verteld dat ik binnen enkele maanden vast zou zitten in Nieuw Zeeland omdat er een pandemie uit zou breken en de grenzen gesloten zouden worden, zou ik diegene voor gek hebben verklaard. Toch is dat precies wat er nu aan de hand is.

Dat is natuurlijk niet het enige dat er is gebeurd de afgelopen maanden. Dus laat ik de belangrijkste dingen gewoon in chronologische volgorde op een rij zetten.

Een baan!

Yes! Eind februari kreeg ik dan eindelijk goed nieuws: ik was aangenomen als student counsellor bij de University of Canterbury! Al in november was ik op een kennismakingsgesprek geweest. Mijn gevoel was goed, maar hoe langer het duurde hoe minder ik durfde te vertrouwen op dat gevoel. Ik heb meer dan 20 sollicitatiebrieven verstuurd in de tussentijd, maar meestal hoorde ik niets meer. De keren dat ik wel een reactie kreeg, was het een standaard afwijsbrief.

Ik werd steeds minder gelukkig met het thuiszitten maar voelde me ook machteloos. Het drukte zwaar op me. Somber was ik niet echt, maar ik was ook zeker niet gelukkig. En dan was er ook nog dat kleine stemmetje wat zei dat het wel goed zou komen met die ene baan.

De kerstvakantie kwam en ging, de zomervakantie op de universiteit liep op zijn einde en daarmee ook het openstaan van de officiële vacature. Begin februari mocht ik nogmaals op gesprek komen, nu voor het ‘echt’. Het was een zeer gestandaardiseerd interview met formulieren waarop aantekeningen moesten worden gemaakt (want het is erg belangrijk dat álles volgens de protocollen verloopt). Maar ik had er wederom een goed gevoel over. Pas 1.5 week later kwam het verlossende nieuws, wanneer kon ik beginnen? Nou, zo snel mogelijk! Maar eerst wilde ik nog heel graag een meerdaagse wandeltocht maken in mijn eentje.

Heaphy Track

Het werd een van de Great Walks, je hebt er 10 in Nieuw Zeeland. De meesten zijn ontzettend populair en meteen volgeboekt zodra het seizoen opent. Maar de Heaphy Track was nog vlak van tevoren te boeken.

In 4 dagen heb ik bijna 80 km gelopen met zo’n 15 kg aan bepakking op mijn rug. Ik kampeerde op campings onderweg. Al mijn eten, mijn tent, slaapzak en kleding droeg ik op mijn rug. Het was zwaar, ondanks dat de paden goed onderhouden waren en het geen moeilijk terrein was. Er waren veel sandflies (grote fruitvliegen die bijten en grote jeukende bulten achterlaten), de helft van mijn eten werd gejat door een Weka (snelle gehaaide loopvogel) toen ik even niet oplette en het slapen op een dun schuimmatje begon pas na 3 nachten een beetje te wennen.

Dit is zo’n snelle gewiekste loopvogel, nee hij is écht niet schattig!

Maar ik vond het fantastisch! Omdat er geen giftige of gevaarlijke dieren in NZ leven en het een veilig land is qua criminaliteit, heb ik me geen moment zorgen gemaakt. Ik kon volop genieten van de natuur en het avontuur. Het is een stuk van Nieuw Zeeland waar je enkel met een helikopter kunt komen, dus ik zat voor mijn gevoel ‘in the middle of nowhere’. De DOC (Department of Conservation) onderhoudt de paden heel goed. Ook de campings en hutten zijn netjes en van de basics voorzien. Van tevoren had ik al mijn plekken gereserveerd (dat is verplicht), dus ik wist waar ik zou slapen en was verzekerd van een plekje. Dit was een prachtig avontuur, zo vlak voor mijn baan zou starten.

Corona

Toch had ik toen niet kunnen verwachten dat dit voorlopig mijn laatste avontuur in de wildernis zou zijn… Volgens mij ervaart iedereen het als zo’n snelle en onverwachte wending in het alledaagse leven dat de afgelopen weken wel maanden lijken.

En zo kwam het dat ik nog niet eens een maand aan het werk was en alweer afscheid nam van mijn collega’s en mijn spulletjes inpakte. Nu werk ik 5 dagen per week thuis aan een bureau in onze logeerkamer. Nieuw Zeeland is in lockdown en we verkeren in een ‘National State of Emergency’. Anders dan in Nederland zijn hier alle winkels gesloten, behalve de supermarkten en apotheken. Bij ons geen drukte in de doe-het-zelf-zaken of tuincentra dus. Ook wordt je geacht om ‘in je bubbel te blijven’, wat betekent dat je alleen dichtbij de mensen mag komen met wie je samenwoont. Tot iedereen buiten je bubbel moet je 2 meter afstand houden en je mag je niet buiten een straal van 5 kilometer van je huis bevinden.

Een stuk strenger dan in Nederland dus. Daarnaast gingen op 19 maart de grenzen al dicht en werd het voor iedereen behalve Kiwi’s en permanent residents onmogelijk om het land nog in te komen.

En dat voelt best gek, want ook wij zouden het land niet meer inkomen als we nu weggaan. Niet dat we dat van plan waren, maar het hele idee van ‘maar 24 uur ver weg zitten’ gaat nu niet meer op. Plots voelt Nieuw Zeeland erg ver weg.

Vast in Nieuw Zeeland

En even had ik het daar wel flink moeilijk mee. De toespraak van Rutte heb ik live gekeken tijdens het maken van mijn ontbijt en ik kreeg een brok in mijn keel. Ook hebben we de laatste afleveringen van DWDD gekeken en houden we de website van de NOS in de gaten. Ik was altijd al erg gevoelig voor saamhorigheid en het opstaan van het hele land. Het Glazen Huis van 3FM vond ik prachtig, net als WK’s, EK’s, Olympische spelen en Koningsdag. Maar ook bij gebeurtenissen als Dodenherdenking of de MH17 ramp lopen de tranen over mijn wangen. Dit gaf mij net zo’n gevoel in het begin, iedereen stond op en was eensgezind. Ik voelde me een met Nederland.

Alleen zat ik dit keer aan de andere kant van de wereld, in een land waar nog ‘maar’ en handvol mensen besmet waren met Corona en iedereen gewoon zijn gang ging. Ik miste mijn vrienden en familie, wilde het over die zaken hebben en alles delen.

Inmiddels is volgens mij het eerste stof wat gaan liggen en probeert iedereen weer een dagelijks ritme te vinden om de meeste zaken toch gewoon door te laten gaan. Dat sterkte gevoel van het missen van Nederland is daarmee bij mij ook weer wat gaan liggen.

Ik merk dat ik wat kritischer word op de Nederlandse regering. Ergens heb ik toch nog de vrees dat Nederland te laks omgaat met de verspreiding van dit virus, waardoor het zorgstelsel overbelast zal raken. Van de meeste mensen in Nederland hoor ik echter dat ze het zo prima vinden en zich weinig zorgen maken. Niemand kan in de toekomst kijken, dus we zullen pas over een hele tijd weten welk land de juiste maatregelen heeft getroffen, maar spannend vind ik het wel.

Mijn ouders en vrienden heb ik op het hart gedrukt om de maatregelen heel serieus te nemen. Ik kan ze immers niet opzoeken of helpen als het misgaat… want ik zit nu echt vast in Nieuw Zeeland…

8 gedachten over “Emigreren | Half jaar in Nieuw Zeeland

  1. Wat gaaf, die trektocht! Verder is het heel herkenbaar wat je schrijft. Ik zit hier ook vast en heb vooral mijn ouders op het hart gedrukt om toch alsjeblieft voorzichtig te zijn.

  2. Ik volg je blog sinds kort. Ik vind het heel erg leuk om je belevenissen te lezen, helemaal uit Nieuw Zeeland. Eerlijk gezegd ben ik best pissig op de manier waarop het in Nederland gaat. Ik ben het met je eens. De overheid vertelde ons, blijf thuis, ga alleen naar buiten wanneer het echt moet en hou dan anderhalve meter afstand van elkaar. Blijkbaar blijft alleen het laatste deel hangen. Ik hou me wel scherp aan het binnen blijven en krijg van meerdere kanten te horen “`Maar je mag wel naar buiten hoor, mits je afstand houdt”” Ik ben met jou benieuwd welke aanpak beter is.

    1. Wat leuk dat je meeleest! Ik hoop inderdaad dat Nederland voor de juiste aanpak heeft gekozen, maar snap dat jij het zekere voor het onzekere neemt!

  3. Ik snap wel dat die afstand tot Nederland in de huidige situatie voor jou extra zwaar weegt!
    Ondanks alle verhalen op sociale media over mensen die de regels niet volgen, ben ik dus zo’n positivo die denkt dat de Nederlandse maatregelen wèl ver genoeg gaan. Zó veel mensen bezoeken die winkels-die-nog-open-zijn niet. Ik ken er niet één.
    Kijkend naar mijn eigen sociale omgeving is 5 kilometer een afstand die bijna niemand haalt, de “bubbel” is zo groot als je hem zelf maakt en in veel gevallen veel kleiner dan wat mogelijk is. Veel mensen gaan niet eens meer naar de supermarkt. Ikzelf ben er al een week of 3 niet meer geweest.

    1. Dat klinkt inderdaad een stuk beter. Ik heb ook de indruk dat mensen het nu serieuzer nemen dan 2 weken geleden. Ik hoop maar dat het een ongefundeerde angst is van mij. Ik vind het heerlijk om gelijk te krijgen, maar nu even niet. He, en wat goed. Al 3 weken niet naar de super. Creatief met de voorraadkast?

      1. Omdat ik kuch mijd ik de super. Wel 1x besteld, en gelukkig heb ik een vriendin die me af en toe een vers brood toegooit…. 😁

  4. Net naar je doorgeklikt, je zit prachtig maar ik zou echt niet met je willen ruilen. Maar je hebt gelijk, de regels zijn hier krom. Ik rij echt wel meer dan 5 km van mijn huis voor boodschappen (Lidl) maar ik zie Duitsers met kinderfietsen achterop en Belgen met de hele familie. Blijf thuis, blijf gezond e praten hier over hergebruik van mondkapjes.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.