Verschil tussen Nederland en Nieuw Zeeland | Een baan

Ik ben nu ruim een maand werkzaam als Student Counsellor op de Universiteit in Christchurch. In Nederland heb ik ook gewerkt als studentenpsycholoog op een Universiteit en heb ik daarna bij een grote zorginstelling gewerkt als psycholoog. Wat bevalt me tot nu toe beter: werken in Nederland of Nieuw Zeeland?

Hoe was het ook alweer in Nederland?

Een van de redenen voor onze emigratie was de hoge werkdruk die wij allebei ervoeren. Ik werkte 36 uur per week als psycholoog, Rick werkte officieel 40 uur maar meestal 50 of soms 70 uur in de week als architect. Doordeweekse dagen stonden in het teken van werk, uitrusten van werk of voorbereidingen treffen voor werk. Ik zag 7 a 8 cliënten op een dag, moest voldoen aan hoge productienormen en had weinig zeggenschap over de indeling van mijn agenda. Daarnaast werd ik geacht om cursussen en opleidingen te volgen om mijn beroepskennis op peil te houden. Maar veelal in mijn eigen tijd en voor mijn eigen kosten.

De weekenden zaten vaak volgepland met leuke activiteiten met vrienden. Maar tussendoor moesten ook de boodschappen worden gehaald en het huis gepoetst. Objectief had ik een perfect leven, maar ik kon er moeilijk van genieten. Ik snakte naar ontspanning en ‘niets moeten’. De enkele keren per jaar dat ik dit voelde, was tijdens vakantie wanneer we niet thuis waren. Dit waren de momenten waar ik reikhalzend naar uitkeek. Maar dit was voor mij te weinig. Ik was ervan overtuigd: het moet anders kunnen.

Hoe is dat in Nieuw Zeeland?

Ik werk hier 5 dagen per week, officieel 37,5 uur. Fulltime dus, iets wat ik nooit eerder heb gedaan. Tijdens de gehele sollicitatieprocedure is mij meermaals gevraagd of ik het zeker wist: wilde ik écht fulltime werken? Maar ik wilde het in ieder geval proberen, afschalen kan altijd nog. Mijn redenatie was: mijn reistijd is van ruim 2 uur naar 30 minuten teruggegaan, sterker nog: ik kan fietsen naar mijn werk! Daarnaast hoef ik nu maar 5 cliënten op een dag te zien, wat mijn dagen een stuk minder intensief maakt.

Tot nu toe klopt mijn voorspelling. Ik kom niet uitgeput thuis van mijn werk en heb genoeg tijd om af te schakelen na het eten. Onze weekenden zijn daarnaast redelijk leeg (zeker nu in lockdown!), dus ik kan nu echt bijkomen tijdens het weekend.

Ook tijdens werkdagen voel ik veel minder druk om ‘productie te draaien’ (ja écht, zo heet dat in GGZinstellingen…). Ik heb het idee dat erop wordt vertrouwd dat we ons werk doen.

In tijden van Corona

Ik heb nog regelmatig lange skypegesprekken met vriendinnen die allemaal in de GGZ werken. En ik word me er steeds meer van bewust hoe snel een leven zonder continue stress went want ik hoorde hun verhalen wat vervreemd aan. Vriendinnen zijn zwanger of volgen een opleiding naast hun werk en worstelen met vermoeidheid en stress. Het is ze eigenlijk teveel. Maar hun grenzen aangeven vinden ze moeilijk. Ondertussen sturen leidinggevenden de cijfers door van de afgelopen weken: de productie loopt terug, dit houdt het bedrijf niet lang vol. Mijn vriendinnen gaan harder werken omdat ze zich verantwoordelijk voelen. Nog geen half jaar geleden zat ik in precies hetzelfde pakket en was het ook mijn laatste optie om minder te gaan werken of aan te geven dat het niet meer ging.

Nu maken deze verhalen mij boos… Want werkgevers in Nederland geven vaak dubbele boodschappen: we zijn jullie ontzettend dankbaar want jullie werken hard en zijn flexibel in deze crisistijd. Maar: we maken ons zorgen over het bedrijf, de omzet loopt terug en we zijn hiervoor allemaal verantwoordelijk. Agenda’s worden volgepland en er is weinig aandacht voor privésituaties. Hierdoor wordt eigenlijk die eerste boodschap teniet gedaan, ook al is hij waarschijnlijk oprecht. Daarnaast is het aangeven van grenzen of verantwoordelijkheid nemen voor je gezondheid een individuele verantwoordelijkheid die veelal bij de werknemer wordt neergelegd.

Op mijn nieuwe baan krijg ik geen meldingen over omzet of productie. Mij wordt wél regelmatig gevraagd of we het nog volhouden en of mijn agenda moet worden aangepast. Iedereen werkt hard, maar een dag ziekteverlof opnemen, tijdelijk minder werken of even een dag wat eerder stoppen zijn hier geen uitzondering. En iedereen vindt dat de normaalste zaak van de wereld. Ik krijg jaarlijks 5 dagen betaald ziekteverlof. Deze dagen mag ik opnemen als ik dat wil zonder reden anders dan ‘ziek zijn’. Je kunt deze dagen ook meenemen naar het volgende jaar, zodat je ze kunt opsparen. Het nadeel is wel: ben je meer dagen ziek per jaar, dan krijg je minder of zelfs niets betaald…

Begrijp me niet verkeerd: veel werkgevers doen wat ze kunnen en zullen het niet kwaad bedoelen. De marges zijn in Nederland zo klein geworden dat iedereen wel op de toppen van zijn kunnen moet presteren, anders vallen zorginstellingen om. Het systeem is stuk.

Er zijn écht wel dingen aan Nederland die ik mis (terrassen, muziek, biertjes, prachtige oude stadscentra, kaas, vrienden, familie, openheid van mensen… en zo kan ik nog wel even doorgaan), maar de werkdruk mis ik niet!

4 gedachten over “Verschil tussen Nederland en Nieuw Zeeland | Een baan

  1. Ik denk niet dat het systeem stuk is, het staat onder druk. Het is allemaal eigenlijk te duur geworden door de vergrijzing. En dat moet betaald worden door iedereen. Indirect door de belastingen, en direct door de druk bij de medewerkers.
    Het is een ethische kwestie waar ik ook geen goed antwoord op heb.

    1. Hmm… ja, dat zal zeker in de medische zorg een rol spelen. Maar in de GGZ een stuk minder. Ik zie toch de bezuinigingen, marktdenken en ‘de verantwoordelijkheid van het individu’ als veroorzakers van een systeem wat steeds meer onder druk is komen te staan. Maar het is een lastige kwestie met heel veel kanten.

  2. Zelf werk ik ook als psycholoog in de ggz in Nederland. Je stuk is interessant om te lezen en ik kan me helemaal vinden in je frustraties rondom werkdruk in de ggz. Maar ik wil eraan toevoegen dat ik veel verschillen zie in de productienormen en met name hoe sterk daaraan wordt vastgehouden (en op welke manier, bv door wekelijks zo’n overzicht te sturen, vreselijk!) Doordat ik inmiddels verschillende werkgevers heb gehad, weet ik dat een commerciële werkgever (Dokter Bosman, Max Ernst, et cetera) niets voor mij is. Werkgevers zoals ziekenhuizen, grote ggz-instellingen die door de overheid worden gefinancierd (en ik denk ook hogescholen en universiteiten) hebben geen winstoogmerk en dat geeft direct al lucht in mijn ervaring. Ik hoop dus dat de frustraties van je eerdere werk er je in de toekomst niet van weerhouden om in de toekomst weer als psycholoog aan de slag te gaan in Nederland, want er zijn genoeg leuke en meer ontspannen(!) werkplekken.

    1. Dank voor je reactie en ik sluit me er helemaal bij aan! Ook ik heb ervaring bij zowel non commercieel als commercieel en merkte dezelfde verschillen. Ik werk nu weer op een universiteit en heb nu inderdaad het plezier in mn baan hervonden. Hopelijk jij ook?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.